Od 1900. do 1925. godine korišćene su ručne mašine za mlevenje rama, gume ilivitrificirane brusne pločekorišćeni su prečnika 400mm, maksimalna snaga brušenja je bila 5 konjskih snaga, a linearna brzina brusnog kola 40m/s.
Od 1925. do 1945. godine razvijena je mašina za mljevenje s tresućim okvirom s gravitacijom kao pomoćnom silom, arezinoidni brusni točak(1924) i brusni točak (1937) proizveden tehnologijom vrućeg prešanja. Prečnik brusnog kola bio je 500mm, a snaga brušenja je povećana na 15. Konskih snaga, linearna brzina brusnog kola je 45 m/s.
Od 1945. do 1960. godine korištena je sinterirana topljena glinica i primijenjena je mehanička brusilica. Snaga brušenja dostigla je 75 konjskih snaga, pritisak glave za mlevenje bio je 5000N, a linearna brzina brusnog kola dostigla je 63 m/s.
Od 1960. do 1970. korišćena je glinica topljena cirkonijumom, prečnik brusnog kola je dostigao 610 mm, a korišćena je mašina za mlevenje snage 150 konjskih snaga, pritisak glave za mlevenje je povećan na 10000N, a linearna brzina brušenja točak je dostigao 83m/s.
Od 1970. do 1980. prečnik brusnog kola dostigao je 915 mm, a za različite oblike gredica korišćena je posebno dizajnirana mašina za mlevenje. Snaga je dostigla 650 konjskih snaga, a pritisak glave za mljevenje porastao je na 30,000N.
Od 1980. do 2014. godine tehnologija mljevenja se brzo razvijala. Hladno brušenje se može izvoditi ručno, poluautomatski i potpuno automatski, a pojavile su se i alatne mašine za vruće brušenje i tople brusne ploče koje mogu da melje visokotemperaturne čelične gredice na 900 stepeni. Kontinuirano je unapređivan nivo automatizacije i upravljanja alatnim mašinama, integrisana je IT tehnologija, a performanse mašina za brušenje su dodatno optimizovane i poboljšane.
